Przeszukując literaturę naukową pod kątem najnowszych badań nad octem, można natknąć się na fascynujące publikacje. Weźmy na przykład badanie z 2015 r. [1]: „Sok z limonki i ocet jako naturalny sposób na kontrolę występowania rozgwiazd korony cierniowej”. Wydawałoby się, że dziwniej już być nie może, a jednak: „Sikać, czy nie sikać: leczenie zatrucia jadem meduz z gatunków europejskich” [2]. Ze względu na fakt, że inwazje meduz stają się zjawiskiem coraz częstszym, zatrucie ich jadem to narastający problem w zakresie zdrowia publicznego [2]. Co roku ofiarą oparzenia pada nawet 150 milionów ludzi [2]. Choć wiele osób uważa, że mocz pomaga na oparzenia meduzy, to badania naukowe nie potwierdzają tej tezy [3]. Źródło tego błędnego przekonania nie jest do końca znane (można założyć, że ma coś wspólnego z jedną ze scen z „Przyjaciół”) [3]. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to jeden z powszechniejszych mitów w dziedzinie toksykologii [3]. No dobrze, jakie zatem mamy alternatywy? Pomocny może okazać się ocet [2]. Wystarczy posmarować nim ranę i pozostawić do wchłonięcia na 30 sekund [2].

Czy ocet stosowany miejscowo pomaga jeszcze przy jakichś innych schorzeniach? Może przy egzemie, znanej również jako atopowe zapalenie skóry? Niestety nie. Nie dość, że rozcieńczony ocet w żaden sposób nie poprawił stanu pacjentów, to wręcz go jeszcze pogorszył. U większości badanych odnotowano poważne działania niepożądane w postaci podrażnienia skóry [4]. No dobra, ocet na egzemę w takim razie odpada.

A jak poradzi sobie ze świądem mocznicowym, jednym z najczęstszych, niezwykle uciążliwych objawów końcowego stadium choroby nerek? Jest to nieustające uczucie swędzenia, z którym często zmagać się muszą pacjenci z przewlekłą chorobą nerek [5]. Jak można sobie wyobrazić, może ono powodować depresję, bezsenność i stany lękowe [5]. W ramach badania z 2015 r. [5] pod względem skuteczności w leczeniu tego schorzenia naukowcy przetestowali rozcieńczony ocet (ok. 1 łyżka octu na szklankę wody) w porównaniu z owsianym balsamem oraz z lekiem przeciwhistaminowym. Owsiany balsam znacząco zmniejszył intensywność swędzenia. Nie zadziałał jednak ani na częstotliwość objawów, ani na ich rozległość [5]. Za to po zastosowaniu zarówno octu, jak i leku poprawa zauważalna była we wszystkich trzech kategoriach [5].

W 2016 r. przeprowadzono randomizowane badanie kontrolowane nad miejscowym zastosowaniem octu jabłkowego w leczeniu żylaków [6]. Żylaki nóg ma od 25 do 50% dorosłych i nie jest to wyłącznie problem natury estetycznej [6]. Żylaki mogą powodować ból, opuchliznę, skurcze, nerwowość, zmęczenie, swędzenie, mrowienie, pieczenia i ciężkości nóg, krwawienie, a nawet owrzodzenie [6]. Jak możemy sobie z nimi radzić?

W internecie w kontekście leczenia żylaków dużo mówi się o rzekomej skuteczności octu jabłkowego [6]. Może rzeczywiście ma to jakiś sens? W końcu ocet jabłkowy wykazuje wiele właściwości leczniczych, i to udowodnionych naukowo [6]. Czy poradzi sobie też z żylakami? Zaraz się przekonamy. We wspomnianym badaniu uczestnicy w grupie eksperymentalnej smarowali octem skórę nóg w miejscach zajętych przez żylaki [6]. W grupie, która stosowała ocet, odnotowano lepsze efekty przed i po niż w grupie kontrolnej [6]. Tylko że cały sens grupy kontrolnej polega na tym, że grupy można porównać do siebie nawzajem, nie w odniesieniu do stanu wyjściowego [6]. Porównywanie efektów przed i po w ramach poszczególnych grup, to częsty błąd w raportowaniu wyników badań klinicznych [7]. Przy zastosowaniu takiego podejścia wnioski z publikacji mogą być mylące, stronnicze i niemiarodajne [7]. Zatem tak na dobrą sprawę, na podstawie tego konkretnego badania [6] nie wiemy nawet, czy skuteczność octu jest wyższa niż placebo.

Trzeba też wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko. W 2015 r. opublikowano opis przypadku 14-letniej dziewczyny, która octem wręcz “wypaliła” sobie skórę na nosie [8]. W internecie znalazła informacje na temat zastosowania octu do usuwania pieprzyków, niestety przy okazji usunęła sobie część nosa [8]. Nakładanie na skórę octu w postaci nierozcieńczonej jest zdecydowanie niezalecane. Podobnie zresztą jak picie; po połknięciu nierozwodnionego octu można znaleźć się na ostrym dyżurze z krwawymi wymiotami i przełykiem w stanie jak na poniższym zdjęciu [9]. Istnieje jeden wyjątek, kiedy zastosowanie nierozcieńczonego octu, w bardzo małych ilościach, może być rzeczywiście uzasadnione: „Ocet podawany donosowo jako skuteczna metoda leczenia nieustającej czkawki, wśród pacjentów z zaawansowanym stadium raka, poddanych opiece paliatywnej” [10].

Nieustająca, trudna do wyeliminowania czkawka to dolegliwość, która u osób zdrowych pojawia się rzadko [10]. Natomiast wśród pacjentów w zaawansowanym stadium raka z problemem tym zmaga się mniej więcej 1 na 25 chorych [10]. Nie dość, że śmiertelny nowotwór dotknął tych ludzi, to dodatkowo niekończąca się czkawka utrudnia im sen i godne pożegnanie się z najbliższymi [10]. W badaniu z 2017 r. [10] naukowcy postanowili sprawdzić, jak z czkawką poradzi sobie ocet. Zastosowana dawka była bardzo niewielka. Pacjentom podano donosowo dosłownie dwie krople przy użyciu bezigłowej strzykawki [10]. Co zaskakujące, w ciągu kilku sekund po czkawce nie było już ani śladu. Jak to możliwe? Przypuszcza się, że przez jamę nosową i ośrodek mózgu kontrolujący powstawanie czkawki przechodzi ten sam nerw [10], którego podrażnienie w wyniku podania octu hamuje odruch czkawki [11]. W przeszłości przy tego typu dolegliwościach w dużej mierze sięgano po rozwiązania niefarmakologiczne, między innymi właśnie ocet [11]. Potem jednak ich miejsce zajęły leki, które, akurat w przypadku czkawki, okazały się zupełnie bezskuteczne [11].

Źródło: nutritionfacts.org

The post Ocet jabłkowy w leczeniu żylaków first appeared on Akademia Siła Roślin.

Artykuł Ocet jabłkowy w leczeniu żylaków pochodzi z serwisu Akademia Siła Roślin.

Tradycyjna dieta charakterystyczna dla mieszkańców wiejskich obszarów Afryki oparta jest na produktach pochodzenia roślinnego [1]. W porównaniu z tymi populacjami wśród białych mieszkańców Afryki Południowej oraz białych i czarnych Amerykanów nie dość, że odnotowuje się 50 razy więcej przypadków choroby niedokrwiennej serca, 10 razy więcej przypadków raka jelita grubego oraz ponad 50 razy więcej przypadków kamicy nerkowej i zapalenia woreczka żółciowego, to jeszcze 25 razy wyższa jest u nich częstotliwość występowania chorób wywoływanych przez ciśnienie: uchyłków jelita grubego, hemoroidów, żylaków i przepukliny rozworu przełykowego [1].

Wypróżnianie nie powinno wymagać żadnego wysiłku. W przeciwnym wypadku konieczne jest parcie, a wytworzone w efekcie ciśnienie doprowadzić może czy to do powstania uwypukleń w ścianie jelita grubego, powodując chorobę zwaną uchyłkami jelita grubego, czy to do powiększenia naczyń żylnych w okolicach odbytu, powodując chorobę hemoroidalną, czy to do uszkodzenia zastawek w żyłach nóg, powodując żylaki [1]. Zdarza się również, że w wyniku parcia część żołądka przemieszcza się do jamy klatki piersiowej; mamy wówczas do czynienia z przepukliną rozworu przełykowego [1], o której mówiliśmy w jednym z poprzednich artykułów. Jako pierwszy tym tematem zainteresował się dr Denis Burkitt [2]. Według niego przyczyną wymienionych wyżej schorzeń jest parcie podczas wypróżniania, spowodowane brakiem błonnika w diecie [2]. Zaznaczał jednak, że istnieją inne możliwe wyjaśnienia [2]. Przykładowo: na wiejskich obszarach Afryki normą była defekacja w pozycji kucznej, co mogło cały proces nieco ułatwiać [2].

Przez setki tysięcy lat w przysiadzie wypróżniali się wszyscy [3]. Możliwe, że działało to na naszą korzyść; w takiej pozycji zwiększa się bowiem tzw. kąt odbytowo-odbytniczy [3]. W dolnym odcinku odbytnica zagina się pod kątem niemal 90° [3], co zapobiega mimowolnemu oddawaniu kału [4]. Problem polega na tym, że w pozycji jaką tradycyjnie przyjmujemy na sedesie kąt ten zwiększa się tylko nieznacznie [4]. W pozycji kucznej ułożenie jest najbardziej korzystne, co może potencjalnie usprawniać proces defekacji [4].

Jak wyglądał proces pomiaru? Przy użyciu lateksowej rurki naukowcy wprowadzili badanym doodbytniczo płyn nieprzepuszczający promieniowania rentgenowskiego [5]. Następnie uczestnicy siadali z kolanami pod różnym kątem względem tułowia, a naukowcy robili im zdjęcia rentgenowskie [5]. Tym sposobem ustalono, że w pozycji z kolanami przyciśniętymi do klatki piersiowej, jak w głębokim przysiadzie, zwiększa się kąt odbytowo-odbytniczy, co może zmniejszać ilość ciśnienia potrzebnego do opróżnienia odbytnicy [5]. Oficjalnie teorię tę przetestowano po raz pierwszy w 2002 r. [6] Wykorzystano tutaj narzędzie zwane defekografią, czyli badanie rentgenowskie wykonywane podczas defekacji [6]. Zdjęcia uczestników w pozycji siedzącej porównano ze zdjęciami w pozycji kucznej [6]. Jak się okazało, w przysiadzie kąt odbytowo-odbytniczy rzeczywiście zwiększa się z 90° do mniej więcej 140° [6].

Czy wobec tego warto rozważyć zakup podnóżka toaletowego? Nie, są one najwyraźniej bezskuteczne [7]. W badaniu z 2003 r. [7] naukowcy próbowali podkładać je uczestnikom pod nogi, ale nie zrobiło to praktycznie żadnej różnicy, ani w kwestii czasu wypróżnienia, ani jeśli chodzi o trudności w oddaniu stolca. Wypróbowano wówczas podnóżki o większej wysokości, ale badanym było z nimi pod nogami bardzo niewygodnie [7]. Pozycja kuczna wydaje się zatem niezastąpiona, tylko że w świecie „cywilizowanym” jest niestety mało praktyczna [5]. Na szczęście podobny efekt uzyskać można pochylając się na sedesie do przodu, tak aby rękami dotykać podłogi [5]. Taka pozycja zalecana jest wszystkim osobom zmagającym się z zaparciami [5]. Kiedy opieramy się tułowiem o nogi, ucisk na jamę brzuszną zapewnia dodatkową stymulację jelita grubego [3].

Tylko czy nie lepiej byłoby po prostu dotrzeć do źródła problemu? Napinanie się podczas wypróżniania jest wynikiem trudności z jakimi wiążą się próby oddania nienaturalnie twardego stolca [1]. Pozycja kuczna i pochylanie się na sedesie do przodu to sposoby na manipulację kątem odbytowo-odbytniczym, która może proces oddania nienaturalnie twardego stolca trochę ułatwić [1], ale dlaczego nie wyeliminować pierwotnej przyczyny całego problemu? Dla osób, które spożywają wystarczającą ilość bogatych w błonnik nieprzetworzonych produktów roślinnych normą są stolce na tyle duże i miękkie, że defekacja nie wymaga żadnego wysiłku, niezależnie od kąta między nogami i tułowiem [8]. Cytując dr. Joela Kahna, „dieta roślinna zaczyna się wtedy, gdy oddawanie moczu zajmuje nam więcej czasu niż wypróżnianie” [9].

A tak na poważnie, nawet w pozycji kucznej ciśnienie w jamie brzusznej, które jest przyczyną przepukliny rozworu przełykowego obniża się tylko nieznacznie [10]. Przysiad nie zapobiega też przeniesieniu ciśnienia na naczynia krwionośne w nogach, którego wynikiem są żylaki [11]. Naprawdę nie powinno się tego problemu bagatelizować. Długotrwałe napinanie się podczas wypróżniania powodować może zaburzenia rytmu serca oraz zmniejszenie dopływu krwi do serca i mózgu, co czasami prowadzić może do omdlenia, a nawet zgonu [12]. Już w ciągu 15 sekund dopływ krwi do mózgu zmniejsza się tymczasowo o 21% [13], a do serca ‒ niemal o połowę [14]. Jeszcze bardziej ryzykowne jest wypróżnianie w pozycji leżącej. Kilka sekund parcia wystarczy, by ciśnienie krwi wzrosło do 170/110 [15]. Być może właśnie dlatego wśród pacjentów szpitalnych korzystających z basenów sanitarnych tak częste są nagłe i nieoczekiwane zgony podczas defekacji [15]. Na szczęście można mieć nadzieję, że zdrowa dieta to skuteczny sposób, by takiej hospitalizacji w ogóle uniknąć.

Źródło: nutritionfacts.org

The post Podczas wypróżniania najlepiej jest siedzieć, kucać, czy może pochylać się do przodu? first appeared on Akademia Siła Roślin.

Artykuł Podczas wypróżniania najlepiej jest siedzieć, kucać, czy może pochylać się do przodu? pochodzi z serwisu Akademia Siła Roślin.

Jak pisaliśmy w jednym z poprzednich artykułów, w profilaktyce choroby refluksowej istotne znaczenie ma unikanie posiłków wysokotłuszczowych [1], które, jeszcze kilka godzin później, mogą w dużym stopniu nasilać cofanie się treści pokarmowej do przełyku [2]. Co ciekawe dokładnie na odwrót działa błonnik; wysokie spożycie błonnika powiązano z obniżeniem ryzyka rozwoju refluksu [1]. Pytanie tylko dlaczego; wydawałoby się, że korzyści, jakie niesie za sobą dieta wysokobłonnikowa dotyczyć powinny raczej dolnego odcinka układu pokarmowego.

W przeglądzie systematycznym i metaanalizie z 2013 r. [3] wykazano, że błonnik wykazuje silne działanie ochronne przeciw rakowi przełyku; osoby spożywające duże ilości błonnika obniżają swoje ryzyko rozwoju nowotworu o ok. 30%.

Z czego to wynika? Produkty bogate w błonnik są źródłem fitynianów; możliwe, że hamowanie rozwoju nowotworu to zasługa właśnie tych związków [3]. Niewykluczone również, że jest to kwestia charakterystycznego dla błonnika działania przeciwzapalnego; albo że błonnik pozwala usunąć z organizmu substancje rakotwórcze [3]. Z tym, że mowa tutaj o działaniu przeciwnowotworowym ogólnie [3]. Jeśli chodzi konkretnie o raka przełyku, do rozwoju choroby prowadzi podrażnienie wywołane cofaniem się kwaśnej treści żołądkowej [3]. Najbardziej zdumiewający jest tutaj fakt, że błonnik zmniejsza ryzyko rozwoju nie tyle samego nowotworu, co leżącej u jego podłoża choroby refluksowej [3]. Pytanie tylko jak.

Do przepukliny rozworu przełykowego dochodzi, gdy część żołądka przez przeponę przesuwa się do jamy klatki piersiowej. W efekcie kwaśna treść żołądka z łatwością przedostaje się do przełyku i gardła [4]. W USA schorzenie to dotyka co piątą osobę dorosłą [5]. Dla porównania: wśród populacji zamieszkujących wiejskie obszary Afryki, których dieta złożona była głównie z produktów roślinnych, odsetek ten wyglądał nieco inaczej; na przepuklinę rozworu przełykowego cierpiała nie co piąta, tylko raczej co tysięczna osoba [5]. Nikt tam o takim schorzeniu praktycznie nie słyszał. Odnieść można wrażenie, że jest to problem, z którym zmagają się wyłącznie populacje na standardowej diecie zachodniej [6]. Dlaczego przepuklina rozworu przełykowego nie dotyka populacji na diecie roślinnej? Być może dlatego, że normą są dla nich duże, miękkie stolce, o objętości od trzech do czterech razy większej niż ta typowa dla mieszkańców Zachodu [5].

Co ma rozmiar i konsystencja stolca do przepukliny rozworu przełykowego? Mechanizm przemieszczenia się żołądka przez otwór w przeponie, zwany rozworem przełykowym, który oddziela jamę brzuszną od jamy klatki piersiowej, zilustrować można za pomocą prostego modelu [5]. Wyobraźmy sobie dziurawą piłkę wypełnioną wodą. W wyniku ściśnięcia woda wylewa się przez otwór. Przekładając to na anatomię naszego układu pokarmowego, piłka odpowiada jamie brzusznej, a dziura w piłce rozworowi przełykowemu przepony. Zatem napinanie brzucha w ramach prób oddania twardego stolca porównać można do naciskania na piłkę [5]. Tak samo jak woda wylewa się przez otwór w piłce, górna część żołądka może stopniowo przemieszczać się z jamy brzusznej do jamy klatki piersiowej [5]. Niewiele jest czynników, które podnoszą ciśnienie w naszej jamie brzusznej w stopniu bardziej znaczącym niż silne parcie podczas oddawania kału [7].

Napinanie się podczas wypróżniania to takie jakby ściskanie jamy brzusznej [7]. W efekcie część żołądka może przemieścić się ku górze [7]. Na potwierdzenie tej teorii mamy fakt, że podczas gdy u Afrykanów dolny zwieracz przełyku znajduje się poniżej przepony, u mieszkańców Zachodu położony jest na wysokości przepony, a w obecności przepukliny rozworu przełykowego ‒ powyżej przepony [7].

Wywołane parciem ciśnienie może być przyczyną nie tylko przepukliny rozworu przełykowego, ale i wielu innych problemów zdrowotnych [8]. Prowadzić może, na przykład, do rozwoju choroby uchyłkowej jelita grubego [8]. Nasilać może również przepływ krwi czy to w naczyniach w okolicy odbytu, wywołując hemoroidy, czy to w nogach, wywołując żylaki [8].

Źródło: nutritionfacts.org

The post Dieta i przepuklina rozworu przełykowego first appeared on Akademia Siła Roślin.

Artykuł Dieta i przepuklina rozworu przełykowego pochodzi z serwisu Akademia Siła Roślin.